ធនធានពេញលេញសម្រាប់គុនខ្មែរ

កណ្ដាប់ដៃត្រង់មុខ គឺជាការវាយប្រហារដ៏សំខាន់បំផុតមួយនៅក្នុងគុនខ្មែរ ដែលត្រូវបានប្រើដើម្បីវាស់ចម្ងាយ រៀបចំការវាយបន្សំ និងទប់គូប្រកួត។ ខណៈពេលដែលកណ្ដាប់ដៃមិនមែនជាអាវុធសំខាន់សម្រាប់រកពិន្ទុនៅក្នុងគុនខ្មែរនោះទេ កណ្ដាប់ដៃត្រង់មុខគឺចាំបាច់សម្រាប់ការគ្រប់គ្រងល្បឿននៃការប្រកួត និងបង្កើតឱកាសសម្រាប់ការវាយប្រហារដែលបង្កការខូចខាតខ្លាំងជាង ដូចជាកែង និងជង្គង់ជាដើម។

កណ្ដាប់ដៃត្រង់ (Cross) គឺជាការវាយកណ្ដាប់ដៃត្រង់ដ៏មានឥទ្ធិពល ដែលប្រើដៃក្រោយ ដោយបង្កើតកម្លាំងតាមរយៈការបង្វិលត្រគាក និងការផ្លាស់ប្តូរទម្ងន់។ នៅក្នុងគុនខ្មែរ កណ្ដាប់ដៃត្រង់ ត្រូវបានគេប្រើជាញឹកញាប់ដើម្បីធ្វើឱ្យគូប្រកួតស្រឡាំងកាំង និងបង្កើតឱកាសសម្រាប់ការវាយកែងបន្ត ឬការចាប់អោប។

កណ្ដាប់ដៃទំពក់ គឺជាការវាយប្រហារដ៏មានឥទ្ធិពល ដែលវាយចេញពីចំហៀង សំដៅទៅលើថ្គាម ថ្ងាស ឬដងខ្លួន។ នៅក្នុងគុនខ្មែរ កណ្ដាប់ដៃទំពក់ ត្រូវបានគេប្រើជាញឹកញាប់ក្នុងចម្ងាយជិត ដើម្បីត្រៀមវាយកែង ឬជាការវាយបក នៅពេលដែលគូប្រកួតធ្វើចលនាចូលមក។

កណ្ដាប់ដៃឡើងលើ គឺជាការវាយប្រហារដោយកណ្ដាប់ដៃសំដៅទៅចង្កា ឬដងខ្លួន។ នៅក្នុងគុនខ្មែរ កណ្ដាប់ដៃឡើងលើមានប្រយោជន៍ជាពិសេសក្នុងការប្រកួតចម្ងាយជិត ហើយអាចបង្កការខូចខាតយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរនៅពេលដែលគូប្រកួតអោនចូលទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃនេះ ខណៈពេលដែលព្យាយាមគេចពីកណ្ដាប់ដៃទំពក់ ឬកែង។

កណ្ដាប់ដៃលើ ជាការវាយកណ្ដាប់ដៃកោងមួយ ដែលបក់ពីលើដៃការពាររបស់គូប្រកួត សំដៅទៅលើផ្នែកខាងលើ ឬចំហៀងក្បាល។ នៅក្នុងគុនខ្មែរ កណ្ដាប់ដៃនេះត្រូវបានប្រើប្រាស់ទល់នឹងគូប្រកួតដែលមានការការពារខ្ពស់ ឬអ្នកប្រដាល់ដែលមានកម្ពស់ខ្ពស់ជាង ហើយអាចជាការរៀបចំដ៏មានប្រសិទ្ធភាពសម្រាប់ការចូលចាប់។

កណ្ដាប់ដៃខ្នង គឺជាការវាយបកដ៏ប្លែកមួយដោយប្រើខ្នងកណ្ដាប់ដៃ ដែលធ្វើឡើងដោយចលនាបក់។ នៅក្នុងគុនខ្មែរ វាត្រូវបានប្រើជាបច្ចេកទេសភ្ញាក់ផ្អើលដើម្បីចាប់គូប្រកួតឲ្យទាល់តែសោះ ជាញឹកញាប់ត្រូវបានវាយចេញជាផ្នែកមួយនៃការបង្វិល ឬពីមុំមិនធម្មតា។