Pich Arun
“ស្ដេចនៃការរស់ឡើងវិញ”
Record
71-12-3
Signature Technique
កែងជើង (ទាត់ឡើងខ្ពស់)
Biography
ពេជ្រ អារុណ គឺជាកីឡាករដ៏លេចធ្លោម្នាក់ក្នុងចំណោមកីឡាករដែលបានកំណត់យុគសម័យនៃការរស់ឡើងវិញនៃគុនខ្មែរ ដោយបានប្រកួតក្នុងអំឡុងដើមទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៩០ ដល់ពាក់កណ្តាលទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៩០ នៅពេលដែលប្រទេសកម្ពុជាកំពុងស្ដារហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធកីឡារបស់ខ្លួនឡើងវិញ បន្ទាប់ពីជម្លោះជាច្រើនទសវត្សរ៍។ អាជីពរបស់លោកបានកើតឡើងស្របពេលជាមួយនឹងសម័យអ៊ុនតាក់ (UNTAC) និងការវិលត្រឡប់មកវិញនៃស្ថិរភាព ហើយការប្រកួតរបស់លោកបានក្លាយជានិមិត្តរូបនៃការរស់ឡើងវិញនូវវប្បធម៌របស់ប្រទេសកម្ពុជា។ លោក អារុណ ត្រូវបានគេស្គាល់ដោយសារក្បាច់ទាត់ខ្ពស់ដ៏អស្ចារ្យរបស់លោក ដែលជារឿងប្លែកនៅក្នុងសម័យកាលដែលកីឡាករខ្មែរភាគច្រើនបានសង្កត់ធ្ងន់លើការចាប់បោក និងកែង។ ការត្រៀមខ្លួនរបស់លោកក្នុងការទាត់ក្បាលក្នុងការប្រកួតបានទាក់ទាញការប្រៀបធៀបទៅនឹងកីឡាករថៃ និងបានជួយធ្វើទំនើបកម្មការវាយប្រហាររបស់គុនខ្មែរ។ លោកគឺជាកីឡាករកម្ពុជាដំបូងគេម្នាក់ដែលទាក់ទាញការចាប់អារម្មណ៍ពីប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយក្បាច់គុនអន្តរជាតិ។
Titles & Achievements
ជើងឯកជាតិគុនខ្មែរទម្ងន់មធ្យម (១៩៩៤-១៩៩៧)
ជើងឯកធំពហុកីឡដ្ឋានជាតិភ្នំពេញ (១៩៩៥)
ជើងឯកតាំងពិព័រណ៍សម័យអ៊ុនតាក់ (១៩៩៣)
Signature Technique
កែងជើង (ទាត់ឡើងខ្ពស់)
The កែងជើង is the defining weapon in Pich Arun's arsenal. This technique, deeply rooted in the traditional Kun Khmer striking system, became synonymous with "ស្ដេចនៃការរស់ឡើងវិញ" throughout their career.
Fighting Style
ពេជ្រ អរុណ ជាអ្នកប្រយុទ្ធដ៏ស្វាហាប់ម្នាក់ ដែលបានរួមបញ្ចូលក្បាច់កែង និងជង្គង់គុនខ្មែរបុរាណ ជាមួយនឹងការទាត់ដ៏អស្ចារ្យ ដែលធ្វើឲ្យគាត់លេចធ្លោពីអ្នកប្រយុទ្ធដទៃនៅជំនាន់គាត់។ ការទាត់ជើងមូលខ្ពស់របស់គាត់ជាអាវុធដ៏អស្ចារ្យបំផុត ប៉ុន្តែគាត់ក៏មានគ្រោះថ្នាក់ស្មើគ្នាជាមួយនឹងបច្ចេកទេសបង្វិល និងជង្គង់លោត។ គាត់បាននាំមកនូវតម្លៃកម្សាន្តដល់ការប្រកួតរបស់គាត់ ដែលបានជួយស្ដារចំណាប់អារម្មណ៍សាធារណៈចំពោះគុនខ្មែរក្នុងអំឡុងពេលដ៏សំខាន់មួយ។
Legacy
លោក ពេជ្រ អរុណ បានដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់ក្នុងការធ្វើឱ្យគុនខ្មែររស់ឡើងវិញនៅទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៩០ ដោយបង្ហាញថា សិល្បៈនេះអាចវិវឌ្ឍ និងទំនើបកម្មបាន ខណៈពេលដែលនៅតែរក្សាអត្តសញ្ញាណខ្មែររបស់ខ្លួន។ ស្ទីលប្រយុទ្ធដ៏គួរឱ្យរំភើបរបស់លោក បានជួយទាក់ទាញអ្នកគាំទ្រជំនាន់ថ្មី ក្នុងអំឡុងពេលដែលកីឡានេះត្រូវការការគាំទ្រជាសាធារណៈយ៉ាងខ្លាំង។ លោកត្រូវបានគេចងចាំថាជាឥស្សរជនសំខាន់ម្នាក់ ដែលបានធានាថា គុនខ្មែរនៅតែបន្តរហូតដល់សម័យទំនើប។